Yasemin’in Özlem Dolu Kalbi

Yasemin pencerenin önünde oturmuş dışarıyı izliyordu. Rüzgâr hafifçe esiyor, ağaçların yaprakları dans ediyordu. Ama Yasemin’in içi biraz hüzünlüydü. Çünkü uzun zamandır büyükanne ve büyükbabasını göremiyordu.

🌿 “Anne,” dedi usulca, “anneannemin yaptığı kurabiyeleri çok özledim… Dedemle parka gitmeyi de…”

Annesi yanına oturdu, saçlarını okşadı. “Onlar da seni çok özlüyor,” dedi.

✨ Yasemin bir süre düşündü. Sonra gözleri parladı. “Bir şey yapabilirim!” dedi. Hemen masaya koştu, renkli kalemlerini aldı. Büyük bir resim yaptı: Kendisi, anneannesi ve dedesi el ele tutuşmuş, gülümsüyorlardı. Üstüne de kocaman harflerle “Sizi çok özledim” yazdı.

🌟 Resim bitince annesine koştu. “Onlara bunu gösterebilir miyiz?” diye sordu. Annesi gülümsedi: “Hemen arayalım.”

📱 Telefon açıldı. Ekranda büyükanne ve büyükbabasını görünce Yasemin’in yüzü ışıl ışıl oldu. Resmini heyecanla gösterdi. Dedesi alkışladı, anneannesi gözleri dolarak gülümsedi. “Biz de seni çok özledik,” dediler.

🌿 Yasemin’in kalbi sıcacık oldu. Sanki aralarındaki mesafe bir anda küçülmüştü.

✨ O gün Yasemin şunu anladı: Özlemek bazen insanın içini burksa da, sevgi hep bir yol bulur. Bazen bir resimde, bazen bir sesle, bazen de bir gülümsemede…

🌟 Ve o günden sonra Yasemin ne zaman özlese, küçük sürprizler hazırladı. Çünkü biliyordu ki sevgi paylaşıldıkça daha da yakınlaştırır. 💛